Muszę oznajmić, że za kilka dni z powodów prywatnych nie będę mogła wpisywać żadnych postów. Mój blog zostanie na kilka dni "zawieszony". Sprawia mi to wielki ból, ale nic nie mogę na to poradzić. Mam nadzieję, że nie przestaniecie czytać mojego bloga. Dla Was zrobię wszystko, ale niestety sprawy prywatne wzywają. Nie dzieje się nic poważnego. Po prostu nie chcę, żebyście pomyśleli, że zawieszam bloga na stałe. Serdecznie pozdrawiam i ślę buziaki <3
czwartek, 3 kwietnia 2014
Rozdział
10
<Maxi>
-
Mamy złe wieści....- zaczął lekarz.
-
Nie żyje?
-
Żyje. Jednak wiele miejsc miała złamanych. Została bardzo pobita.
Przeprowadzenie operacji jest konieczne. Jednak....
-
Tak?
-
Będzie bardzo, bardzo wolno dochodzić do zdrowia. Nawet nie wiadomo
czy w ogóle dojdzie- powiedział szeptem lekarz.
Gdy
usłyszałem ostatnie słowa prędko wybiegłem z sali. Później na
dwór. Nie wiem, gdzie biegłem. Po 20 minutach biegu i nieustannie
powstrzymywanych łez, wpadłem na Francescę.
-
Co się stało? Czekaj! Zadzonię po...
-
Nigdzie nie dzwoń! Jeśli chcesz wiedzieć co się stało, to nikomu
nie możesz o tym powiedzieć, jasne?
-
Ok. No mów.
Opowiadałem
jej wszystko już nie powstrzymując łez. Po prostu ryczałem tam na
ławce w parku jak małe dziecko. Ludzie się na mnie patrzyli. Nie
obchodziło mnie to. Obchodził mnie tylko i wyłącznie los Natalii.
<Viola>
Siedziałam
w pokoju z Camilą i czekałyśmy na Naty i Fran. Miały przyjść 20
minut temu. Może coś je zatrzymało? Nagle wbiegła zdyszana Fran.
Wypytywałyśmy gdzie jest Naty, lecz ona mruknęła coś, że bolała
ją głowa i nie mogła przyjść. Chciałyśmy zadzwonić, ale
zabroniła nam. Zaczęła paplać, że była u niej, że był
Maxi...... Po prostu Natalia spała i nie było można jej budzić.
Resztę wieczoru spędziłyśmy w miłej atmosferze. Czułam jednak,
że Fran coś kręci. Była bardzo rozkojarzona.
<Naty>
Otworzyłam
oczy. Nade mną stał jakiś mężczyzna. Nagle usłyszałam:
-
Obudziła się.
Brawa.
Próbuję czymś poruszyć. Jednak czuję koszmarny ból, kiedy tylko
podniosę paluszek. Patrzę w dół i nie wierzę. Jestem cała w
gipsie.
<Maxi>
Następnego
dnia wszyscy wypytują: „Gdzie jest Naty”lub „Coś się stało
Naty”albo „Gdzie jest Twoja dziewczyna Maxi?”
Głowa
mnie boli od nieustannych pytań. Po zajęciach idę do szpitala.
Podchodzę do recepcji.Młoda kobieta wskazuje mi salę,
w
której leży moja dziewczyna. Wchodzę. Jest cała w gipsie i ma
posiniaczoną twarz. Wyobrażam sobie: Natalia na wózku. Siadam i
chowam ręce w dłonie. „ Kto jej zrobił coś takiego? Jak można
chcieć kogoś zabić? Tak po prostu.” Wchodzi lekarz, bo słyszę
jego głos:
-
Spokojnie. Ona przeżyje.
Co
z tego? Ona przecież uwielbia tańczyć! A jeśli nie wstanie?
Lekarz
wychodzi. I słyszę głos: Maxi?
--------------------------------------------------------------------
Niestety krótkie. Ale mam nadzieję, że się podobają ;)
środa, 2 kwietnia 2014
Rozdział
9
<Maxi>
Po
zajęciach podszedłem do dziewczyn. O czymś zawzięcie dyskutowały.
-
Widziałyście może Natalię?
-
Nie- odpowiedziały dziewczyny.
Nagle
ktoś przysłonił moje oczy rękoma.
-
Dobrze, że Cię widzę misiaczku!
-
Skąd się tu wzięłaś Ana?
***
<Naty>
Miałam
jeszcze dwie godziny do zajęć. Z nudów zaczęłam przeglądać
jakiś stary album z dzieciństwa. Na pierwszych zdjęciach był mały
grubasek z kręconymi włoskami. Zaśmiałam się. Później już
były inne zdjęcia. Ludmiła śpiewa, ja biję brawo. Śpiewam
chórki do piosenki Ludmiły, ja i Ludm....
Co?
To niemożliwe żebym miała zdjęcia tylko z blondi. Zamknęłam
album i wyleciało z niego jakieś stare zdjęcie. Podniosłam je.
Było to zdjęcie zrobione niedawno. Pamiętam tę sytuację.
Maxi.... mnie obronił. Przed Lu. Jednak to zdjęcie miało w sobie
coś wyjątkowego. Chłopak patrzył na mnie ze spojrzeniem pełnym
czułości. A ja miałam głowę na jego ramieniu. To zdjęcie....
Zaraz,
zaraz. Kto je zrobił? Nikt nie był wtedy w pobliżu. Zresztą jak
znalazło się w moim albumie. Nagle ktoś złapał mnie od tyłu i
zakrył ręką usta. Później uderzył czymś w głowę. Upadłam.
<Maxi>
Przez
cały dzień szukałem Naty. Po wszystkich klasach, ogródkach, nawet
wszedłem do damskiej toalety, skąd z inpentem wykopały mnie
dziewczęta. Zajrzałem bezradnie do szafki, w której znalazłem
list:
„Kochany
Maxi
Mam
nadzieję, że znalazłeś szybko list. Inaczej Twoja dziewczyna
leżąca w parku już nie żyje.”
Biegłem.
Najszybciej jak mogłem. W końcu znalazłem ją. Leżała
zakrwawiona pod drzewem. Wykręciłem numer. Przyjechali po 5
minutach i zabrali ją. Też pojechałem. Czekałem trzy godziny w
poczekalni. Wszedł lekarz.
-
Maximilliano Ponte?
-
Słucham?
-
Mamy złe wieści....
------------------------------------------------------------------
Rozdział trochę krótki, ale mam nadzieję, że się spodoba. :D
wtorek, 1 kwietnia 2014
Rozdział
8
<Naty>
Dzisiaj
mam randkę z Maxim. Podchodzę do dziewczyn. Mam nadzieję, że
pomogą mi się przygotwać. One omal nie biorą mnie na ręce, a
przez całą drogę tylko piszczą ze szczęścia i świerogocą o
tym co założę, jak się pomaluję i czemu nam o tym wcześniej nie
powiedziałaś kochana?Ja czuję się natomiast strasznie. A jeśli
się mu nie spodobam? A jeśli robi to tylko z litości? Jednak gdy
przychodzimy do domu, a po półtorej godzinie jestem już gotowa,
jedna wątpliwość znika. Serio, bardzo fajnie wyglądam. W końcu
przychodzi po mnie Maxi i wręcza mi kwiaty. Widać, że się
denerwuje. Pewnie zadawał sobie takie same pytania jak ja.
Dziewczyny przyglądają nam się z krzaków.
-
Ślicznie wyglądasz Naty.
-
Dzięki.
Maxi
daje mi rękę. Nie protestuje. Podoba mi się to. Przypływa do mnie
fala troski. Wiem, że ta ręka może mnie przed wszystkim obronić.
***
Staliśmy
przy kasie. Maxi kupował bilety. Ja trzymałam nasz popcorn.
Mieliśmy jeszcze pół godziny do seansu, więc usiedliśmy przy
stoliku w kafejce. Nagle do Maxiego podbiegła jakaś dziewczyna.
Usiadła mu na kolanach i pocałowała w policzek.
-
Wreszcie przyszedłeś! Maxi kto to jest?- wskazując na mnie.
-
Ja to ta ofiara i beztalencie- oznajmiłam. Szybko wybiegłam z kina.
Maxi tuż za mną.
-
Natalia! Wracaj!
-
Nie chcę Cię znać. Jak mogłeś mi to zrobić?
Wszyscy
zaczęli się na nas gapić.
-
Ja jej nawet nie znam. Ja Cię kocham. Rozumiesz? Oszalałem na twoim
punkcie. Myślę tylko o Tobie.
-
Jak mi to udowodnisz?
Wtedy
Maxi przyciągnął mnie do siebie. Przytulał mnie mocno i raczej
nie miał zamiaru mnie puścić.
-
Kocham Cię, rozumiesz?- spytał i pocałował mnie namiętnie w
usta- najbardziej na świecie. Jeśli Cie skrzywdzę to przy okazji
samego siebie też.
Jakiś
człowiek zaczął nawet się wzruszył jakby to była jakaś
ulubiona telenowela . A Maxi dał mi rękę i odprowadził mnie do
domu.
Pod
moim domem zatrzymał się. Zaczął się plątać:
-
Naty... bo.... Natalia....
-
Tak zostanę Twoją dziewczyną. Mam nadzieję, że oto Ci chodziło.
-
Mhmmm. Dzięki... dziękuję, że jesteś- powiedział odchodząc.
<Camila>
Następnego
dnia Maxi i Naty weszli do Studia trzymając się za ręce. Maxi coś
do niej mówił, a Natalia patrzyła mu się w oczy i cały czas
chichotała. Ominęli mnie i dziewczyny nawet nie patrząc na nas i
coś do siebie świergocąc. Zaśmiałam się z sytuacji:
-
Ci zakochani.... czyli ich randka wypaliła!
-
Oj tak... pewnie znając życie było idealnie.
-
Albo na odwrót- powiedziała Viola. Wszystkie wybuchłyśmy
śmiechem.
<Maxi>
Rozciągałem
się przed zajęciami. Do sali weszła Natalia. Jak zwykle śliczna.
Przyciągnąłem ją do siebie. Odpowiedziała mi uśmiechem.
Zacząłem kręcić nią piruety. W końcu zacząłem ją gilgotać.
Zaczęła wołać o pomoc. Ja miałem zamiar zamknąć jej usta
pocałunkiem, ale nie udało się. Do sali wszedł Gregorio i Leon.
Odskoczyliśmy od siebie, a Gregorio zaczął wygłaszać swoje
kazanie na temat „takich” zachowań w miejscach publicznych. Leon
stał za nim i naśladował go. Robił to idealnie. Naty wybuchnęła
śmiechem. Zresztą ja i Leon też. Oczywiście nasz nauczyciel od
razu pobiegł naskarżyć na nas Antonio.
---------------------------------------------------------------
Jest kolejny. Mam teraz dużo czasu hehe
Subskrybuj:
Posty (Atom)













