czwartek, 3 kwietnia 2014

Kochani!
Muszę oznajmić, że za kilka dni z powodów prywatnych nie będę mogła wpisywać żadnych postów. Mój blog zostanie na kilka dni "zawieszony". Sprawia mi to wielki ból, ale nic nie mogę na to poradzić. Mam nadzieję, że nie przestaniecie czytać mojego bloga. Dla Was zrobię wszystko, ale niestety sprawy prywatne wzywają. Nie dzieje się nic poważnego. Po prostu nie chcę, żebyście pomyśleli, że zawieszam bloga na stałe. Serdecznie pozdrawiam i ślę buziaki <3


  Rozdział 10

<Maxi>

- Mamy złe wieści....- zaczął lekarz.
- Nie żyje?
- Żyje. Jednak wiele miejsc miała złamanych. Została bardzo pobita. Przeprowadzenie operacji jest konieczne. Jednak....
- Tak?
- Będzie bardzo, bardzo wolno dochodzić do zdrowia. Nawet nie wiadomo czy w ogóle dojdzie- powiedział szeptem lekarz.
Gdy usłyszałem ostatnie słowa prędko wybiegłem z sali. Później na dwór. Nie wiem, gdzie biegłem. Po 20 minutach biegu i nieustannie powstrzymywanych łez, wpadłem na Francescę.
- Co się stało? Czekaj! Zadzonię po...
- Nigdzie nie dzwoń! Jeśli chcesz wiedzieć co się stało, to nikomu nie możesz o tym powiedzieć, jasne?
- Ok. No mów.
Opowiadałem jej wszystko już nie powstrzymując łez. Po prostu ryczałem tam na ławce w parku jak małe dziecko. Ludzie się na mnie patrzyli. Nie obchodziło mnie to. Obchodził mnie tylko i wyłącznie los Natalii.

<Viola>

Siedziałam w pokoju z Camilą i czekałyśmy na Naty i Fran. Miały przyjść 20 minut temu. Może coś je zatrzymało? Nagle wbiegła zdyszana Fran. Wypytywałyśmy gdzie jest Naty, lecz ona mruknęła coś, że bolała ją głowa i nie mogła przyjść. Chciałyśmy zadzwonić, ale zabroniła nam. Zaczęła paplać, że była u niej, że był Maxi...... Po prostu Natalia spała i nie było można jej budzić. Resztę wieczoru spędziłyśmy w miłej atmosferze. Czułam jednak, że Fran coś kręci. Była bardzo rozkojarzona.

<Naty>

Otworzyłam oczy. Nade mną stał jakiś mężczyzna. Nagle usłyszałam:
- Obudziła się.
Brawa. Próbuję czymś poruszyć. Jednak czuję koszmarny ból, kiedy tylko podniosę paluszek. Patrzę w dół i nie wierzę. Jestem cała w gipsie.

<Maxi>

Następnego dnia wszyscy wypytują: „Gdzie jest Naty”lub „Coś się stało Naty”albo „Gdzie jest Twoja dziewczyna Maxi?”
Głowa mnie boli od nieustannych pytań. Po zajęciach idę do szpitala. Podchodzę do recepcji.Młoda kobieta wskazuje mi salę,
w której leży moja dziewczyna. Wchodzę. Jest cała w gipsie i ma posiniaczoną twarz. Wyobrażam sobie: Natalia na wózku. Siadam i chowam ręce w dłonie. „ Kto jej zrobił coś takiego? Jak można chcieć kogoś zabić? Tak po prostu.” Wchodzi lekarz, bo słyszę jego głos:
- Spokojnie. Ona przeżyje.
Co z tego? Ona przecież uwielbia tańczyć! A jeśli nie wstanie?

Lekarz wychodzi. I słyszę głos: Maxi?
--------------------------------------------------------------------
Niestety krótkie. Ale mam nadzieję, że się podobają ;)

środa, 2 kwietnia 2014

  Rozdział 9

<Maxi>

Po zajęciach podszedłem do dziewczyn. O czymś zawzięcie dyskutowały.
- Widziałyście może Natalię?
- Nie- odpowiedziały dziewczyny.
Nagle ktoś przysłonił moje oczy rękoma.
- Dobrze, że Cię widzę misiaczku!
- Skąd się tu wzięłaś Ana?
***

<Naty>

Miałam jeszcze dwie godziny do zajęć. Z nudów zaczęłam przeglądać jakiś stary album z dzieciństwa. Na pierwszych zdjęciach był mały grubasek z kręconymi włoskami. Zaśmiałam się. Później już były inne zdjęcia. Ludmiła śpiewa, ja biję brawo. Śpiewam chórki do piosenki Ludmiły, ja i Ludm....
Co? To niemożliwe żebym miała zdjęcia tylko z blondi. Zamknęłam album i wyleciało z niego jakieś stare zdjęcie. Podniosłam je. Było to zdjęcie zrobione niedawno. Pamiętam tę sytuację. Maxi.... mnie obronił. Przed Lu. Jednak to zdjęcie miało w sobie coś wyjątkowego. Chłopak patrzył na mnie ze spojrzeniem pełnym czułości. A ja miałam głowę na jego ramieniu. To zdjęcie....
Zaraz, zaraz. Kto je zrobił? Nikt nie był wtedy w pobliżu. Zresztą jak znalazło się w moim albumie. Nagle ktoś złapał mnie od tyłu i zakrył ręką usta. Później uderzył czymś w głowę. Upadłam.


<Maxi>

Przez cały dzień szukałem Naty. Po wszystkich klasach, ogródkach, nawet wszedłem do damskiej toalety, skąd z inpentem wykopały mnie dziewczęta. Zajrzałem bezradnie do szafki, w której znalazłem list:
„Kochany Maxi
Mam nadzieję, że znalazłeś szybko list. Inaczej Twoja dziewczyna leżąca w parku już nie żyje.”
Biegłem. Najszybciej jak mogłem. W końcu znalazłem ją. Leżała zakrwawiona pod drzewem. Wykręciłem numer. Przyjechali po 5 minutach i zabrali ją. Też pojechałem. Czekałem trzy godziny w poczekalni. Wszedł lekarz.
- Maximilliano Ponte?
- Słucham?

- Mamy złe wieści....
------------------------------------------------------------------
Rozdział trochę krótki, ale mam nadzieję, że się spodoba. :D
Chciałam bardzo was przeprosić, że nie wstawiam rozdziałów, ale nie mam czasu! Na pocieszenie kilka zdjęć:













wtorek, 1 kwietnia 2014

Dobrej nocki :*



Jak zwykle normalne hahaah

Rozdział 8

<Naty>

Dzisiaj mam randkę z Maxim. Podchodzę do dziewczyn. Mam nadzieję, że pomogą mi się przygotwać. One omal nie biorą mnie na ręce, a przez całą drogę tylko piszczą ze szczęścia i świerogocą o tym co założę, jak się pomaluję i czemu nam o tym wcześniej nie powiedziałaś kochana?Ja czuję się natomiast strasznie. A jeśli się mu nie spodobam? A jeśli robi to tylko z litości? Jednak gdy przychodzimy do domu, a po półtorej godzinie jestem już gotowa, jedna wątpliwość znika. Serio, bardzo fajnie wyglądam. W końcu przychodzi po mnie Maxi i wręcza mi kwiaty. Widać, że się denerwuje. Pewnie zadawał sobie takie same pytania jak ja. Dziewczyny przyglądają nam się z krzaków.
- Ślicznie wyglądasz Naty.
- Dzięki.
Maxi daje mi rękę. Nie protestuje. Podoba mi się to. Przypływa do mnie fala troski. Wiem, że ta ręka może mnie przed wszystkim obronić.

***

Staliśmy przy kasie. Maxi kupował bilety. Ja trzymałam nasz popcorn. Mieliśmy jeszcze pół godziny do seansu, więc usiedliśmy przy stoliku w kafejce. Nagle do Maxiego podbiegła jakaś dziewczyna. Usiadła mu na kolanach i pocałowała w policzek.
- Wreszcie przyszedłeś! Maxi kto to jest?- wskazując na mnie.
- Ja to ta ofiara i beztalencie- oznajmiłam. Szybko wybiegłam z kina. Maxi tuż za mną.
- Natalia! Wracaj!
- Nie chcę Cię znać. Jak mogłeś mi to zrobić?
Wszyscy zaczęli się na nas gapić.
- Ja jej nawet nie znam. Ja Cię kocham. Rozumiesz? Oszalałem na twoim punkcie. Myślę tylko o Tobie.
- Jak mi to udowodnisz?
Wtedy Maxi przyciągnął mnie do siebie. Przytulał mnie mocno i raczej nie miał zamiaru mnie puścić.
- Kocham Cię, rozumiesz?- spytał i pocałował mnie namiętnie w usta- najbardziej na świecie. Jeśli Cie skrzywdzę to przy okazji samego siebie też.
Jakiś człowiek zaczął nawet się wzruszył jakby to była jakaś ulubiona telenowela . A Maxi dał mi rękę i odprowadził mnie do domu.
Pod moim domem zatrzymał się. Zaczął się plątać:
- Naty... bo.... Natalia....
- Tak zostanę Twoją dziewczyną. Mam nadzieję, że oto Ci chodziło.
- Mhmmm. Dzięki... dziękuję, że jesteś- powiedział odchodząc.

<Camila>

Następnego dnia Maxi i Naty weszli do Studia trzymając się za ręce. Maxi coś do niej mówił, a Natalia patrzyła mu się w oczy i cały czas chichotała. Ominęli mnie i dziewczyny nawet nie patrząc na nas i coś do siebie świergocąc. Zaśmiałam się z sytuacji:
- Ci zakochani.... czyli ich randka wypaliła!
- Oj tak... pewnie znając życie było idealnie.
- Albo na odwrót- powiedziała Viola. Wszystkie wybuchłyśmy śmiechem.

<Maxi>


Rozciągałem się przed zajęciami. Do sali weszła Natalia. Jak zwykle śliczna. Przyciągnąłem ją do siebie. Odpowiedziała mi uśmiechem. Zacząłem kręcić nią piruety. W końcu zacząłem ją gilgotać. Zaczęła wołać o pomoc. Ja miałem zamiar zamknąć jej usta pocałunkiem, ale nie udało się. Do sali wszedł Gregorio i Leon. Odskoczyliśmy od siebie, a Gregorio zaczął wygłaszać swoje kazanie na temat „takich” zachowań w miejscach publicznych. Leon stał za nim i naśladował go. Robił to idealnie. Naty wybuchnęła śmiechem. Zresztą ja i Leon też. Oczywiście nasz nauczyciel od razu pobiegł naskarżyć na nas Antonio.
---------------------------------------------------------------
Jest kolejny. Mam teraz dużo czasu hehe 
Już po teście.... Był banalny! Nie rozumiem jak może być coś tak łatwego. Będzie dobrze. Dziękuje wszystkim, którzy wspierali mnie duchowo!